13. Jednak brakuje... mnie

Wiesz, Lola... mówi się, że nie ma ludzi niezastąpionych. Jednak mi czegoś tu teraz brakuje. Już nigdy nie będzie... jak kiedyś. To miłe, Olu. W moim życiu też Was brakuje, tęsknię za naszymi rozmowami. Za tym gwarem, który kiedyś wydawał się nie do zniesienia. Nam się wydaje, że kierujemy swoim życiem. Czasem myślę, że to nieprawda. Nie prawda. Na całość życia jednostki składają się wszystkie doświadczenia. Dowiadujemy się o tym dopiero po pewnym czasie, niektórzy nigdy. Pomieścić w sobie te wszystkie uczucia i emocje, dać im miejsce. Przeżyć. Żyć. Po prostu. A jakie to trudne. Pooddzielać jedne od drugich, ponazywać, poukładać. Popłakać, pośmiać się, wyć, lamentować, obserwować, czuwać, dotykać, smakować. Żyć. Doświadczać.